12/3/2017 boven Amblève

March 14th, 2017

Logistiek Master Mind : onze Ludo
Waterratten : Jef, Paul W, Jos, Tiet en ikke
Waterstand : 72cm (wettelijk minimum is 65cm)

Zaterdag 11 maart 2017, omstreeks 12 uur, was er weer een coup de théâtre à la EKC; niet één van de pareltjes van het Lesse-bekken, maar het derogatiestuk van de Amblève zou nog eens bevaren worden. De ArdennenPromotor en al zijn Counselors volgden namelijk sinds de laatste vaardag, zondag 5 maart, tot en met zaterdag 11 maart minutieus de waterstanden op, en na een chatsessie avant la lettre, besloot dit illuster gezelschap dat het héél wijs zou zijn om richting Montenau, in duitstalig België, te rijden. De peilschaal van de Amblève deed dromen van een spectaculaire en sportieve afsluiter van het veel te korte derogatieseizoen.

Een axioma uit het kajakhandboek werd weerom bevestigd :

de gemiddelde leeftijd van je vaargezelschap (60jaar) X het aantal zwembeurten/afvaart (3) = de te rijden afstand in kilometers, in dit geval dus 180km! J

Maar het is zeker en vast de moeite waard om zich 1,5 uur in de auto te zetten; de rivier is een fantastische aanéénsluiting van versnellingen, bochtenwerk, technisch te varen boomwortels en boomstammen, een superbe idyllische omgeving, soms moeilijk te overziene vaarlijnen, enz. Teamwork is dus prioriteit nummer één om iedereen veilig aan de finish te krijgen. Op dit punt gaat de faam van EKC ver tot buiten de landsgrenzen, en na 2,5uur “Spassabfahrt” klokte de ArdennenPromotor af aan de brug van Pont! J En niet dus die van Ligneuville, die we eerst verkeerdelijk zochten.

Een ander axioma, uit datzelfde kajakhandboek werd eveneens bevestigd :

Indien men overhangende takken welig laat tieren in dezelfde passage, dan zullen deze overhangende takken gegarandeerd tijdens elke afvaart voor dezelfde problemen zorgen bij dezelfde onfortuinlijke medevaarders.

En zo geschiedde….net als op 29 december 2011 waren er op één en dezelfde plaats overhangende takken die de team-spirit, de groepscohesie,…..en de kajakuitrusting van een zwemmer op de proef stelden. Ik blijf er bij, net als in mijn toenmalig verslagje, de rivier blijkt duistere krachten te bezitten. (zie http://www.edegemsekajakclub.be/new_site/wordpress/?p=1041 ).

Naar goede gewoonte moesten we weer half Wallonië afschuimen op zoek naar een café dat onze uitgedroogde kelen tevreden kon stellen. Gelukkig hebben we een nieuw, zéér luidruchtig EKC-lid dat zowat elke toog kent in een straal van 263km rondom Lier, en hij leidde ons feilloos naar één van de etablissementen tegenover de Abdij van Staveloo! Geweldig, zo’n dagje varen met 17 graden, und eine herrliche Sonne an der aankomst!

FullSizeRender(1) (2)

Hopelijk wordt de volgende derogatieperiode een beetje natter, hopelijk blijft onze logistieke ploeg even kinderlijk tevreden met slechts een goede trappist voor al het werk dat ze levert, en hopelijk zal iedereen in grote getalen aanwezig zijn vanaf 1 oktober 2017 voor alweer een sprankelend kajakseizoen.

ikke

5/3/2017 midden Lesse

March 6th, 2017

Aangezien derogaties kantje boordje, keuze voor de midden Lesse, met een 9,5 kube debiet best te varen.

Van de partij: Jenny, Karin, Jules, Tiet, Sven, Pépé, eco Dirk en Guido als chauffeur.

19/2/2017 Ourthe van Nisramont tot Maboge.

February 28th, 2017

Geen water op de derogatierivieren…dan maar richting Nisramont.

Ludo als facilitator der logistiek en een bont gezelschap van waterratten: Jules, (grote) Peter, Jef, Tiet, Jos, Karin en Dirk.

Het beloofde een fraaie dag te worden. Niet alleen lachte het zonnetje ons toe, de sfeer kreeg ook iets carnavalesk bij de sanitaire tussenstop….

DSC_2167

tjonge, tjonge toch…miserie, miserie, gaat met zo’n volk naar den oorlog zeg…laat staan te water…

Hoe dan ook, varen deden we.

DSC_2177

De waterstand was echter echt wel nipt.
Maar niet getreurd! Aan de “rapides des ondes” kregen we van Tiet en Jef tips en trics voor het varen in een wals als pro’s en werden we met luid-klinkende instructies het sop ingeleid…en ja, dat was fun!

Twee uur en half paddelen onder een stralend zonnetje.

DSC_2207

Deed deugd maar moe. Sommige konden echt wel assistentie gebruiken na zo’n “rugbreker”.

DSC_2219

Een terrasje ter afsluiting in La Roche kon uiteraard niet ontbreken.

En ik heb goed geslapen die avond, Dirk

30/12/2016 Erft

December 30th, 2016
ERFT ja, waterstand 67cm.
Vaarders : Jenny, Lenka, Karin, Jos, nieuwe Dirk en Sven
Chauffeur was Guido.

Sven

Warche 1/10/2016

October 11th, 2016

Vaarlustigen Richard, Liliane, Jules, Tiet, Jenny, (grote) Peter, (eco) Dirk, Bart (Akkc) en Ludo als touroperator.

Om 12 u aan de instap. Ijsberend kajakvolkje in blijde verwachting van een nakende waterlossing. Maar waar blijft dat water toch? Enkelen doen een plasje links of rechts en simuleren zo een eerste lossing om in de mood te komen. Ondertussen is het al half één en menig liefhebber staat te turen aan de brug, eerder lichtelijk wezenloos starend mettertijd met de prangende vraag op de lippen: waar is dat water? Hier en daar wordt er met enige verbijstering gestameld: ze (de waterlossers van dienst) zijn het toch niet vergeten zeker? Allé jong, da meende toch niet? Maar – EKC’ers alom gekend om hun oplossingsgerichte ingesteldheid en dus altijd klaar om de koe bij de horens te vatten, scannen hun logistiek netwerk en besluiten sleutelfiguur Piet te contacteren om deze waterloze patstelling te deblokkeren. Rond 13u mogen we van Piet vernemen dat de technieker die ochtend niet is komen opdagen… maar ‘t wordt geregeld. En inderdaad om 13u15 wordt een menigte uitzinnig van vreugde wanneer ze fris stuwwater richting brug zien kronkelen. Alzo ontstaat een mooi gevulde sloot waarin iedereen prompt z’n vaartuigen deponeert. Gigantisch fille leed op ‘t water maar o zo fijn die deiningen onder de poep!

Ondanks de wat latere start slagen we erin om twee keer te varen. Om de pendel te doen vergde dit wel een beestenwagenscenario, best grappig: Bart, Tiet en Jenny gestapeld tussen de kajaks terwijl de anderen comfortabel eerste klas konden reizen.

De dag werd besloten met een bezoekje aan een in ons Duitstalige gemeenschap gelegen estaminet “Esscobar”.

En hoe staat het nu met het derogatiebesluit voor dit vaarseizoen? Wij hebben er alvast zin in! Dirk

De Vesder 12/6/2016

June 17th, 2016

(nog in te voegen: link foto’s)

Logistiek: Ludo en Guido en Jenny

Vaarders: Bart, Jules, Pepe, Richard, Ecodirk, Nieuwe Dirk, Tim, Maarten, Jenny, Kato, den Tiet

Glunderend en nagenietend van deze gezellige dag zet ik me schrap om het verslag te maken, dat zoals gewoonlijk zeer waarheidsgetrouw doch vanuit persoonlijk perspectief weergegeven wordt. Het bevat niets anders dan waarheden, al zullen sommige voorvallen gemaxi – en andere geminimaliseerd worden, afhankelijk van object, subject en situatie.

Het persoonlijk perspectief situeert zich voor de tweede keer dit jaar vanuit de voorste stoel van de topoduo, en dit geheel vrijwillig, met als chauffeur, toeristische gids en life commentator, Den Tiet (ook geheel vrijwillig denk ik).

Rond ons is een allegaartje van bootjes, kleurtjes, leeftijden en stemvolume verzameld, met alvast 1 constante: lachende genietende gezichten. Aanwezig zijn 11 koppen, en aangezien 2 topoduo’s, heeft Tim dit heel snel en foutloos herleid tot 9 boten, want tot 10 tellen, dat kan Tim! (zegt hij zelf toch heel trots).

2 topoduo’s, inderdaad, want we hebben nog eens het genoegen de Jules in ons midden te hebben, die een topteam vormt met Bart, als chauffeur evenwaardig aan den Tiet, zijn kwaliteiten als toeristische gids en life commentator weet alleen de Jules…

De eerste afvaart verliep vlotjes, Juleke is ne keer goed langs binnen en buiten gespoeld (goed dat hij zo een vizier voor zijn helm heeft anders zouden zijn ogen eruit gerold zijn, naar eigen zeggen), en hun boot heeft ook een steen(tje) geraakt. Moest Tim zijn stem niet toevallig op dat moment weerklonken hebben, we hadden ne luide Doef gehoord.

Ook Tiet en ik hebben een top-afvaart gehad, waarbij we, geheel vrijwillig, een stukje achteruit gevaren hebben, en ik ook een enkel keertje ‘Boom’ heb moeten roepen toen het subject plotsklaps op ons af kwam drijven.

Bij aankomst na run 1 begon de zon te schijnen waardoor iedereen, behalve Ecodirk en Jules, de rivier nog eens opzochten. Dus 1 topoduo en 2 man minder, Tim, hoeveel koppen en boten zijn dat dan?

Nieuwe Dirk, alias ‘50 tinten groen’, besloot een demonstratie te geven van hoe je sneller aan de kant zwemt dan je schaduw, je bent triatleet of niet natuurlijk.

En de neusspoeling…die was voor mij deze keer, al zijn mijn ogen ook zonder vizier in hun kassen gebleven.

Jenny en Bart besloten om voor een derde run te gaan, om trukjes met moeilijke namen te gaan uitvoeren. Of ze ook gelukt zijn, weten we niet, want de meerderheid koos voor het terraske van de frituur, om als een echte Belg over voetbal te praten, met een combi van bier en frietjes.

Het was weer een hele fijne en gezellige dag, en logistiek weeral perfect ondersteund, waarvoor dank!

Kato

Derogatiestuk Westelijke Ourthe, 06 maart 2016, met 46cm op de peilschaal

March 8th, 2016

Vaarders : Jenny, Jules, Paul, Jan V, Jan van Pingo, Tim, Geert, nieuwe Dirk en ikke

Zéér gemotiveerde oeverondersteuning : Ludo en Guido

Naar goede gewoonte viel het mailtje van de Ardennen Promotor ivm het geplande varen van zondag in de postbus op donderdagavond. Er was nog niks concreet, erger nog, er werd verwezen naar een mailtje van vrijdag, omdat het water wispelturig werd!
Ai, dichte onweerswolken pakken zich ogenschijnlijk samen boven het episch centrum van EKC!

Oef!! Het zal de Houille worden, volgens het langverwachte mailtje van vrijdagavond!
En shit, op zaterdag volgde er alweer een mailtje, omstreeks 15uur : het water daalde buiten alle verwachting spectaculair snel in quasi alle bekkens, het was sinds de nacht van vrijdag  op zaterdag al zo goed als overal onder zijn minimum, en dus moest plan W van stal gehaald worden! De Westelijke Ourthe, vanaf Amberloup, moest nog eens uitgedaagd worden, tesamen met het volledige gamma controleurs! Een serieuze streep door de kajak-rekening enerzijds, een opportuniteit anderzijds om vlak voor het afsluiten van het winter-derogatieseizoen nog eens plastic te water te laten.

Wat moeten we vooral onthouden :

-de Jules kwam, vaarde en overwon! Heel de Ourthe-vallei kon genieten van zijn Aaantwàààrpse grappen en grollen! “Ik vuul moa nog altijd daartig tussen m’n oere!” Wat een fenomeen toch!

-sommigen wisselen even snel van boot als ik van onderbroek!

-oeverondersteuner lijkt een knelpuntberoep te zijn!
Verscheidene clubs zijn blijkbaar op zoek naar wat voor EKC de normaalste zaak van de wereld is : gemotiveerde vrijwilligers die vrouw en haard achterlaten op een druilerige zondag, hartje winter, om een veelkleurig gezelschap rond te rijden in een ondergesneeuwd Ardennenlandschap, op zoek naar rivieren met een prikkelend debiet!

-het derde axioma van het kajakhandboek wordt weerom bevestigd : “Hoe onderkoelder de kajakomstandigheden, hoe hartelijker de après-kajak-gesprekken!”

-het derogatiestukje van de Westelijke Ourthe moet op de één of andere manier een mysterieus geheim verhullen, want zowel politie, als boswachters, als allerlei locals stelden alles in het werk dat binnen hun mogelijkheden lag om te verhinderen dat we te water gingen/verder vaarden! De uitbaatster van de camping-taverne bevestigde dat ze evenmin nog haar verhuurboten te water laat, omdat ze de laatste jaren veel “problemen” had!
We voelden ons zo’n beetje als in de film ‘EKC and the kayakkers of the last ark’!
To be continued….

Hopelijk kunnen we volgend weekeinde weer een gezonde, sportieve inspanning leveren, op één van onze Ardense beekjes.

Greetz, ikke

27 februari 2016 Bovenloop Amblève van Montenau naar Ligneuville, met 68cm waterpeil (minimum=65cm)

February 29th, 2016

Vaarders : Ria, Kato, Jef, Paul, Tiet, Tim, Sven

DSC_0958

Logistieke-in-de-watten-leggers : Jules, Guido en Ludo

Donderdagavond, 25 februari 2016 : een schokgolf gaat door de rangen van EKC!

De Ardennen Promotor stuurde een vaaroproep waarin hij onder luid tromgeroffel aankondigde dat er om 09.00 uur verzameld zou worden! Sinds decennia wordt er steeds stipt om 08.15uur verzameld ten huize Ludo. Zelfs de omwonenden weten dat wanneer de kajakkers elkaar luidkeels een goedemorgen wensen in de plensende regen, het tijd is om de dag te groeten omdat het dan exact 08.15 uur moet zijn! Dat is sinds vele jaren de keiharde realiteit van de onfortuinlijke buren van onze voorzitter.

En dus, die bewuste donderdagavond, gooide de Ardennen Promotor het ochtendritueel van nogal wat mensen overhoop! Hij had daarvoor uiteraard zijn gegronde redenen. In de loop van de week had hij de meteo van uur tot uur opgevolgd, en contact met Sabine en Frank van het KMI had hem de volgende informatie opgeleverd : de nacht van vrijdag op zaterdag zou heel koud worden in duitstalige België, vanaf 11.00 uur zou het zonnetje de enkele laaghangende wolkjes verdrijven en hartjes en handjes verwarmen! En dus, waarom niet eens het roer omgooien en een lange traditie doorbreken : pas instappen als de omgevingstemperatuur aangenaam wordt?? Temeer daar de dagen beginnen te lengen, en iedereen lentekriebels voelt.

Het bleek een schot in de roos : 7 enthousiaste vaarders konden genieten van een top dag op een leuk stromende rivier ondanks dat het waterpeil maar net boven het minimum stond.

Kleine 3 uur na de instap, en vele bochtstromingen, laaghangende takken en door bevers versperde stukken rivier later, doken de logistieke daredevils weer op op de rechteroever.

Alvorens we het beseften, werd onze kajak door geoefende handen van het water getild, waren we uit onze boot die vervolgens naar boven gedragen werd, werden we uit onze uitrusting geholpen en werd er warme drank en voedsel aangeboden! Krakken zijn het, die mannen van de logistieke ploeg! Steeds stipt op tijd, het fototoestel in de aanslag, de glimlach op het gezicht! Mersiekes!!

Na het controleren van de textuur en het smaakpalet van enkele streekbiertjes, aangeboden door Jules, zette het konvooi zich weer in gang richting het Antwerpse.

Sven

20/2/2016 Afvaart Lhomme

February 23rd, 2016

Chauffeur: Ludo

Vaarders: Sven, Guido, Jos, Kato, Tiet

Waterstand 51 cm

Vandaag is rood de kleur van onze boot
Vandaag is rood wat rood hoort te zijn
Vandaag is rood
Het rood van Guidos droogpak
Van heel mijn varend hart
Schreeuw van de roodbedekte boten dat we weer op trot zijn
Vandaag is rood gewoon weer dobberend op de stroom

Voor de afvaart van deze beek, hebben we voor thema ‘rood’ gekozen. Aangezien het moeilijker is om ieders outfit van rood te voorzien moest het dan maar via de kleur van de boten gebeuren.  Gelukkig bezit EKC een rode boot, met name een topoduo, en heb ik de eer een topoduo-duo te vormen met den Tiet.  Vandaag kan ik het live-commentaar volgen vanop de eerste rij.

Ook Guido, Jos en Sven zijn van de partij. Voor onze ardennenpromotor is het de eerste keer op de rivier dit seizoen, en het lijkt alsof zijn voetjes er nog iets meer van tintelen dan anders…

We beginnen de tocht rustig , hier en daar een keerwaterke nemend, de ene wat meer dan de ander.

Mijn topo-duo partner en ik proberen afgesteld te geraken op elkaar, en vinden als vrij snel dat we klaar zijn voor de olympische spelen.

Vandaag weer weinig natuurgeluiden te horen… Het overheersende geluid komt niet vanop de beek maar van een oldtimerrally, waarvan het parcours mooi rond de Lhomme kronkelt. Door die Rally geraakt Ludo niet met de auto tot Mirwart, wat normaal een optie is om uit te stappen. Dus dan maar verder.

Dat verder wordt efkes geblokkeerd door een boom die dwars ligt en die we al pratend met Ludo niet gezien hadden. Maar voor een olympisch duo is dit piece of cake en we geraken na een tijdje voorwaarts wrikken dan toch achterwaarts weg…

In dit tweede deel liggen best wel wat bomen in de weg, zoals ik van het live-commentaar mag vernemen: ‘er ligt meer roemmel op de beek dan vorig jaar’
Dus is het een beetje de weg zoeken, waardoor we al eens vast zitten en uit de boot moeten…
Guido raakt wat in de war van al die roemmel, en besluit zijn droogpak uit te testen.
Wat later blijft er een tak haken achter mijn zwemvest en moeten wij er ook efkes uit…
De Jos geraakt dan nog dwars naast een boom te liggen, en het kost wat moeite van Tiet om hem hieruit te trekken…

Al bij al waren we blij toen we Ludo aan de kant zagen staan. Drie en een half uur onderweg voor 1 run, dat volstond wel. Dus was het hoog tijd om een pintje te gaan drinken. ‘Cafe de la jeunesse’ leek ons een heel geschikte plek. De ‘jeunesse’ zat hier duidelijk al een aantal jaren, maar de biertjes waren koud en vers en de stoof lekker warm…

Conclusie van deze vaardag

-het eerste deel bezorgde een fijn tochtje, maar op het tweede deel waren toch te veel hindernissen. Dus tot Mirwart is de Lhomme een leuke beek bij de juiste waterstand. Volgens onze ardennenpromotor zou de combi Lhomme – Lesse tot aan het dorpje Lesse een topdag moeten opleveren.

-onderlinge afspraken zijn belangrijk, maakt niet uit op welke klasse beek

-wat stoeme roemmel  kan je best in een netelige situatie brengen

Daarom vergeten we, naast onze lidkaart en sticker, ook best onze safety skills niet thuis!
(Wie graag een update wil, remember safety dag 12maart Mava)

Kato

Hoge Lesse 14 februari 2016

February 17th, 2016

En weer was er water! Ondanks de gure weersvoorspelling voor Valentijnsdag, een flink vaargezelschap paraat: Jenny, Karin, Kato, Hans (van ‘t Gentse), Tim, Paul, Tiet, Jef en (eco-) Dirk.
Jules als supporter van dienst en duo Ludo – Guido zorgden voor een vlekkeloze logistiek, hoe kan het ook anders!
Niks guur weer die dag, integendeel, een viertal graadjes maar geen wind en slechts af en toe wat miezer uit de lucht, kortom: klimatologisch dik oké!
De peilschaal aan de weg-brug over de Lesse te Maissin gaf een 89 cm aan. Tim’s salvo’s van schater-gelach vergezelden dit bij wijlen pittig parcours door de donkere wouden van dit prachtige Lesse-dal.
Paul, die ongetwijfeld de snelst lopende kajak van het gezelschap bezit, nam al gauw de kop en laveerde gracieus en moeiteloos stroomafwaarts. Genietend op “old school” wijze, dat was duidelijk.
Verder had ik het zelf te druk m’n speelbootje door dit water vol fratsen te loodsen (ja Tiet, volgende keer een creecker onder m’n gat) om al de variaties van blijdschap en allicht ook wel wat concentratie bij de mede-kajakkers te ontwaren.
Ongetwijfeld weerom aangenaam kajakvertier voor elkeen – mijn gedacht – dat afgerond werd ten huize Porcheresse.
Des avonds kroop ik met lichte hoofdpijn van al het geblaat maar weliswaar moe en voldaan, onder de wol. Dit smaakt naar meer!

(tip voor meer kijkplezier: klik op de foto die je wil bewonderen en klik er nogmaals op om te vergroten)

uw (eco)Dirk