Middenloop van de Lesse, zondag 3 december 2017

December 5th, 2017

Logistieke do-it-all’s : Guido en Ludo

Vaarders : EcoDirk, den Tiet, Sven

Waterstand : ongeveer 12 kubieke meter/sec (het maximum is 14 kubieke meter/sec)

Onze ‘Ardennen-Motivator’ liet er geen gras over groeien. Nauwelijks waren we fysiek en mentaal hersteld van een afvaart van Nisramont naar Maboge op de Ourthe, of hij verstuurde reeds een volgende aankondiging : hij achtte het onontbeerlijk om de middenloop van de Lesse nog eens te bevaren, en vermits hij op kajakgebied quasi alwetend is, wist hij reeds op donderdag haarfijn in te schatten dat tegen zondag de derogatiestukken het water aan de lippen zou staan.

Ondanks een soort van massa-hysterie die reeds begon tijdens de mosselsouper, doken er toch slechts 2 die-hards op ten huize van onze voorzitter, die zondagochtend om 08.15 uur : de Ardennen-Motivator himself, en de aftredende Ardennen-Promotor. Le roi est mort, vive le roi!! De derde vaarder, EcoDirk zou de beide vaarders vervoegen aan de Pont des Barbouillons.

Hoe meer we de start naderden, hoe meer de temperatuur onder nul dook, en hoe meer vlokken sneeuw uit een dichtbewolkte hemel vielen! Uiteindelijk moesten we de laatste 10km uiterst omzichtig rijden door een bijna feeëriek landschap. Bizar, om de één of andere reden kwamen we zo goed als geen verkeer tegen! Niemand moest blijkbaar naar de boulangerie die ochtend! We begrepen er niks van, onze chauffeur was er niet treurig om, want zodoende moest hij zich enkel concentreren op het vermijden van slippertjes.

DSC_2673

En weerom wordt een Kajak-Axioma bevestigd : ‘Het aantal vaarders is bijna steeds gelijk aan de temperatuur in graden Celcius.’ 3 vaarders, voor minus 3,5 graden Celcius, ça cloppe quoi! Een warme oproep dus om zo snel als mogelijk nog eens met een tiental EKC’ers aan de start te staan. Normaal gezien zouden we dan om en bij de 10 graden Celcius moeten registreren (*). Onze voorzitter had zich dermate professioneel voorbereid op koukleumerij langs de krijtlijn, dat hij zijn dikste sokken van onder zijn matras gehaald had, zonder er mee rekening te houden dat hij daardoor niet meer in zijn botten zou geraken. Mits wat inventief gewriemel was hij uiteindelijk klaar om zijn logistieke/coachende/fotograferende taak op zich te nemen. Wat een luxe toch, zo’n EKC-afvaart!

(klik op de foto en dan nogmaals klikken om te vergroten)

Na twee superleuke uurtjes op het water, werd één traditie ontkracht, een andere traditie werd bevestigd : we moesten niet ellendig lang zoeken naar een open café, en, we werden weerom hartverwarmend ontvangen in Villa Porcheressa. De waard, onze EcoDirk, trakteerde ons op warm en gekoeld vocht, vergezeld van heerlijke hapjes! Konden we toch maar elk weekeinde zo’n sportief-culinair uitstapje maken.

Sven

(*) zolang een axioma geen theorie is, kunnen er aanzienlijke afwijkingen zijn

Midden Ourthe Nisramont – Maboge 18/11/2017

November 22nd, 2017

Chauffeur: Guido
Kajakkers: Tiet, Jef, Karin en Dirk.

Ziezo, eerste wapenfeit van Tiet als trekker van Ardennen-vaarplezier is hierbij een feit.
Ik in elk geval content te kunnen varen! En ik voel aan mijn water dat den Tiet al het mogelijke in het werk zal stellen om ieders zijn vaarverlangens maximaal in vervulling te laten gaan.
Bedankt ook aan het gezelschap mij thuis te komen oppikken want ik had geen bolide ter beschikking om tot in Rumst te geraken.

Waterstand 9,05 m3 / sec (wettelijk minimum 3,0; max. debiet 31). Vorige keer hadden we een 10 m3 / sec.
Dit is wel echt nodig om van kajakken te kunnen spreken.

Zoals vorige keer hebben we onze tijd goed gebruikt aan “”rapides des ondes” om walsje te varen.
Het moet gezegd: Tiet en Jef zijn echt wel stimulerende en PRIMA maar veeleisende oefen – meesters.
Als ‘t niet goed is ben je een PIPO en moet je terug ‘t sop in tot dat het de heren echt bevalt!

Tijdens ons vaarevenement zijn er ook weer deze keer talrijke gezegdes en bijzondere uitspraken over de lippen gegaan.
Tiet en Jef zijn daar krakken in! Hoe verzinnen ze het? Maar, wat je ziet of hoort zeggen op het water, blijft op het water hé!

thumbnail_20171118_135248

Volgende keer? Zie dat je er bij bent!

Dirk

Warche 30/9/2017

October 1st, 2017

Vaarders: Jenny; (grote) Peter, Tiet, Jef en (eco-)Dirk
Logistiek: Ludo

Miezerig die ochtend en des avonds een flauw zonnetje MAAR waterpret à volonté!

Het enorme vehikel van (grote) Peter (zijn camionette dus) verzekerde  transportvermogen op maat van ‘t gezelschap en al die kajakplastiek (ook prima omkleed ruimte bij dit wat waterachtige weer!)
Ludo hield zowel heen als terug de pk’s van dit monster netjes onder controle en werd daarin door het nieuwe gps systeem ‘Tiet-weet-de-weg-wel” in juiste banen geleid. Straf hoe dien Tiet al die wegeltjes in z’n database weet op te slaan én feilloos weet te produceren, klaar en duidelijk in de onnavolgbare Tiet akoestiek. Ondertussen at Jenny een sandwichke of vijf en toont smartphone ondersteunde beeltenissen van haar recente uitjes in kajak buitenland: straffe madam die volgende week weer in Oostenrijk ‘t water zal doen schuimen! Jef deed er links en rechts een ferme scheut geintjes bovenop, ik herinner mij iets van een gescheurde spier of was het een gespierde (”…”)? Omdat de Jef zo’n toffe peer is en kajakervaring zat heeft werd hem een uniek lidmaatschap bij EKC aangeboden dat hij met plezier in ontvangst nam (ja, ja, de Jef).
Enfin, (grote) Peter en ‘eco-)Dirk keken naar elkaar en zagen dat het goed was: fijn gezelschap, wat doortrapt met ‘n wat lichte hoek af maar allen met een goed hart (en dat telt!). En alzo bolde we heen maar ook veilig weer terug, uiteraard na een met bier verrijkte babbel in een gelegenheid waar ja, ook weer Tiet, ons perfect naar toe loodste.

Ah ja, kajakken deden we ook. Dat was ook plezant.(klik op de foto om te vergroten en nogmaals voor full image dan weer twee maal pijltje terug, nvdr)

Meer water als vorig jaar (’t meer stond vol), het leek mij minder druk (bij de vertrekplaats was er amper een tiental man en één paardenkop). Dit riviertje leent er zich toe om wat dingen uit te proberen. Zoals eskimoteren onder het lage brugje (weet je wel), op ‘t gemak, gecontroleerd (wat niet belemmerde dat er wat plastiek van mijne Dagger werd geplukt door gekartelde-tandjes-brugrand) We hadden de tijd om twee keren te varen. Ideaal leerriviertje. De tweede keer vaarde nog een sympathieke Hasselaar mee (uit de kenniskring van Jenny), jeneverloos, traag van spraak maar goed in form.  ’n Limburger in ‘t gezelschap is OK maar nog meer EKC gevolg ware ook dik OK (smiley).
Warme oproep bij deze: mis dergelijke buitenactiviteiten zo weinig als mogelijk, je weet niet wat je mist. Ben je graag in de natuur, kajak je graag, zit je in een opwaartse leercurve of zit je in in een onderhoudniveau en vertoef je graag in authentiek (steeds recht voor de raap) en divers (je weet wel, vrouwen, mannen, oud, jong, luidruchtig of stiller, enzovoort)  gezelschap, steeds in voor een kwinkslag maar vooral voor plezier en bijstand in respectievelijke goede en kwade kajakmomenten, awel, be there next time!

(eco-) Dirk

12/3/2017 boven Amblève

March 14th, 2017

Logistiek Master Mind : onze Ludo
Waterratten : Jef, Paul W, Jos, Tiet en ikke
Waterstand : 72cm (wettelijk minimum is 65cm)

Zaterdag 11 maart 2017, omstreeks 12 uur, was er weer een coup de théâtre à la EKC; niet één van de pareltjes van het Lesse-bekken, maar het derogatiestuk van de Amblève zou nog eens bevaren worden. De ArdennenPromotor en al zijn Counselors volgden namelijk sinds de laatste vaardag, zondag 5 maart, tot en met zaterdag 11 maart minutieus de waterstanden op, en na een chatsessie avant la lettre, besloot dit illuster gezelschap dat het héél wijs zou zijn om richting Montenau, in duitstalig België, te rijden. De peilschaal van de Amblève deed dromen van een spectaculaire en sportieve afsluiter van het veel te korte derogatieseizoen.

Een axioma uit het kajakhandboek werd weerom bevestigd :

de gemiddelde leeftijd van je vaargezelschap (60jaar) X het aantal zwembeurten/afvaart (3) = de te rijden afstand in kilometers, in dit geval dus 180km! J

Maar het is zeker en vast de moeite waard om zich 1,5 uur in de auto te zetten; de rivier is een fantastische aanéénsluiting van versnellingen, bochtenwerk, technisch te varen boomwortels en boomstammen, een superbe idyllische omgeving, soms moeilijk te overziene vaarlijnen, enz. Teamwork is dus prioriteit nummer één om iedereen veilig aan de finish te krijgen. Op dit punt gaat de faam van EKC ver tot buiten de landsgrenzen, en na 2,5uur “Spassabfahrt” klokte de ArdennenPromotor af aan de brug van Pont! J En niet dus die van Ligneuville, die we eerst verkeerdelijk zochten.

Een ander axioma, uit datzelfde kajakhandboek werd eveneens bevestigd :

Indien men overhangende takken welig laat tieren in dezelfde passage, dan zullen deze overhangende takken gegarandeerd tijdens elke afvaart voor dezelfde problemen zorgen bij dezelfde onfortuinlijke medevaarders.

En zo geschiedde….net als op 29 december 2011 waren er op één en dezelfde plaats overhangende takken die de team-spirit, de groepscohesie,…..en de kajakuitrusting van een zwemmer op de proef stelden. Ik blijf er bij, net als in mijn toenmalig verslagje, de rivier blijkt duistere krachten te bezitten. (zie http://www.edegemsekajakclub.be/new_site/wordpress/?p=1041 ).

Naar goede gewoonte moesten we weer half Wallonië afschuimen op zoek naar een café dat onze uitgedroogde kelen tevreden kon stellen. Gelukkig hebben we een nieuw, zéér luidruchtig EKC-lid dat zowat elke toog kent in een straal van 263km rondom Lier, en hij leidde ons feilloos naar één van de etablissementen tegenover de Abdij van Staveloo! Geweldig, zo’n dagje varen met 17 graden, und eine herrliche Sonne an der aankomst!

FullSizeRender(1) (2)

Hopelijk wordt de volgende derogatieperiode een beetje natter, hopelijk blijft onze logistieke ploeg even kinderlijk tevreden met slechts een goede trappist voor al het werk dat ze levert, en hopelijk zal iedereen in grote getalen aanwezig zijn vanaf 1 oktober 2017 voor alweer een sprankelend kajakseizoen.

ikke

5/3/2017 midden Lesse

March 6th, 2017

Aangezien derogaties kantje boordje, keuze voor de midden Lesse, met een 9,5 kube debiet best te varen.

Van de partij: Jenny, Karin, Jules, Tiet, Sven, Pépé, eco Dirk en Guido als chauffeur.

19/2/2017 Ourthe van Nisramont tot Maboge.

February 28th, 2017

Geen water op de derogatierivieren…dan maar richting Nisramont.

Ludo als facilitator der logistiek en een bont gezelschap van waterratten: Jules, (grote) Peter, Jef, Tiet, Jos, Karin en Dirk.

Het beloofde een fraaie dag te worden. Niet alleen lachte het zonnetje ons toe, de sfeer kreeg ook iets carnavalesk bij de sanitaire tussenstop….

DSC_2167

tjonge, tjonge toch…miserie, miserie, gaat met zo’n volk naar den oorlog zeg…laat staan te water…

Hoe dan ook, varen deden we.

DSC_2177

De waterstand was echter echt wel nipt.
Maar niet getreurd! Aan de “rapides des ondes” kregen we van Tiet en Jef tips en trics voor het varen in een wals als pro’s en werden we met luid-klinkende instructies het sop ingeleid…en ja, dat was fun!

Twee uur en half paddelen onder een stralend zonnetje.

DSC_2207

Deed deugd maar moe. Sommige konden echt wel assistentie gebruiken na zo’n “rugbreker”.

DSC_2219

Een terrasje ter afsluiting in La Roche kon uiteraard niet ontbreken.

En ik heb goed geslapen die avond, Dirk

30/12/2016 Erft

December 30th, 2016
ERFT ja, waterstand 67cm.
Vaarders : Jenny, Lenka, Karin, Jos, nieuwe Dirk en Sven
Chauffeur was Guido.

Sven

Warche 1/10/2016

October 11th, 2016

Vaarlustigen Richard, Liliane, Jules, Tiet, Jenny, (grote) Peter, (eco) Dirk, Bart (Akkc) en Ludo als touroperator.

Om 12 u aan de instap. Ijsberend kajakvolkje in blijde verwachting van een nakende waterlossing. Maar waar blijft dat water toch? Enkelen doen een plasje links of rechts en simuleren zo een eerste lossing om in de mood te komen. Ondertussen is het al half één en menig liefhebber staat te turen aan de brug, eerder lichtelijk wezenloos starend mettertijd met de prangende vraag op de lippen: waar is dat water? Hier en daar wordt er met enige verbijstering gestameld: ze (de waterlossers van dienst) zijn het toch niet vergeten zeker? Allé jong, da meende toch niet? Maar – EKC’ers alom gekend om hun oplossingsgerichte ingesteldheid en dus altijd klaar om de koe bij de horens te vatten, scannen hun logistiek netwerk en besluiten sleutelfiguur Piet te contacteren om deze waterloze patstelling te deblokkeren. Rond 13u mogen we van Piet vernemen dat de technieker die ochtend niet is komen opdagen… maar ‘t wordt geregeld. En inderdaad om 13u15 wordt een menigte uitzinnig van vreugde wanneer ze fris stuwwater richting brug zien kronkelen. Alzo ontstaat een mooi gevulde sloot waarin iedereen prompt z’n vaartuigen deponeert. Gigantisch fille leed op ‘t water maar o zo fijn die deiningen onder de poep!

Ondanks de wat latere start slagen we erin om twee keer te varen. Om de pendel te doen vergde dit wel een beestenwagenscenario, best grappig: Bart, Tiet en Jenny gestapeld tussen de kajaks terwijl de anderen comfortabel eerste klas konden reizen.

De dag werd besloten met een bezoekje aan een in ons Duitstalige gemeenschap gelegen estaminet “Esscobar”.

En hoe staat het nu met het derogatiebesluit voor dit vaarseizoen? Wij hebben er alvast zin in! Dirk

De Vesder 12/6/2016

June 17th, 2016

(nog in te voegen: link foto’s)

Logistiek: Ludo en Guido en Jenny

Vaarders: Bart, Jules, Pepe, Richard, Ecodirk, Nieuwe Dirk, Tim, Maarten, Jenny, Kato, den Tiet

Glunderend en nagenietend van deze gezellige dag zet ik me schrap om het verslag te maken, dat zoals gewoonlijk zeer waarheidsgetrouw doch vanuit persoonlijk perspectief weergegeven wordt. Het bevat niets anders dan waarheden, al zullen sommige voorvallen gemaxi – en andere geminimaliseerd worden, afhankelijk van object, subject en situatie.

Het persoonlijk perspectief situeert zich voor de tweede keer dit jaar vanuit de voorste stoel van de topoduo, en dit geheel vrijwillig, met als chauffeur, toeristische gids en life commentator, Den Tiet (ook geheel vrijwillig denk ik).

Rond ons is een allegaartje van bootjes, kleurtjes, leeftijden en stemvolume verzameld, met alvast 1 constante: lachende genietende gezichten. Aanwezig zijn 11 koppen, en aangezien 2 topoduo’s, heeft Tim dit heel snel en foutloos herleid tot 9 boten, want tot 10 tellen, dat kan Tim! (zegt hij zelf toch heel trots).

2 topoduo’s, inderdaad, want we hebben nog eens het genoegen de Jules in ons midden te hebben, die een topteam vormt met Bart, als chauffeur evenwaardig aan den Tiet, zijn kwaliteiten als toeristische gids en life commentator weet alleen de Jules…

De eerste afvaart verliep vlotjes, Juleke is ne keer goed langs binnen en buiten gespoeld (goed dat hij zo een vizier voor zijn helm heeft anders zouden zijn ogen eruit gerold zijn, naar eigen zeggen), en hun boot heeft ook een steen(tje) geraakt. Moest Tim zijn stem niet toevallig op dat moment weerklonken hebben, we hadden ne luide Doef gehoord.

Ook Tiet en ik hebben een top-afvaart gehad, waarbij we, geheel vrijwillig, een stukje achteruit gevaren hebben, en ik ook een enkel keertje ‘Boom’ heb moeten roepen toen het subject plotsklaps op ons af kwam drijven.

Bij aankomst na run 1 begon de zon te schijnen waardoor iedereen, behalve Ecodirk en Jules, de rivier nog eens opzochten. Dus 1 topoduo en 2 man minder, Tim, hoeveel koppen en boten zijn dat dan?

Nieuwe Dirk, alias ‘50 tinten groen’, besloot een demonstratie te geven van hoe je sneller aan de kant zwemt dan je schaduw, je bent triatleet of niet natuurlijk.

En de neusspoeling…die was voor mij deze keer, al zijn mijn ogen ook zonder vizier in hun kassen gebleven.

Jenny en Bart besloten om voor een derde run te gaan, om trukjes met moeilijke namen te gaan uitvoeren. Of ze ook gelukt zijn, weten we niet, want de meerderheid koos voor het terraske van de frituur, om als een echte Belg over voetbal te praten, met een combi van bier en frietjes.

Het was weer een hele fijne en gezellige dag, en logistiek weeral perfect ondersteund, waarvoor dank!

Kato

Derogatiestuk Westelijke Ourthe, 06 maart 2016, met 46cm op de peilschaal

March 8th, 2016

Vaarders : Jenny, Jules, Paul, Jan V, Jan van Pingo, Tim, Geert, nieuwe Dirk en ikke

Zéér gemotiveerde oeverondersteuning : Ludo en Guido

Naar goede gewoonte viel het mailtje van de Ardennen Promotor ivm het geplande varen van zondag in de postbus op donderdagavond. Er was nog niks concreet, erger nog, er werd verwezen naar een mailtje van vrijdag, omdat het water wispelturig werd!
Ai, dichte onweerswolken pakken zich ogenschijnlijk samen boven het episch centrum van EKC!

Oef!! Het zal de Houille worden, volgens het langverwachte mailtje van vrijdagavond!
En shit, op zaterdag volgde er alweer een mailtje, omstreeks 15uur : het water daalde buiten alle verwachting spectaculair snel in quasi alle bekkens, het was sinds de nacht van vrijdag  op zaterdag al zo goed als overal onder zijn minimum, en dus moest plan W van stal gehaald worden! De Westelijke Ourthe, vanaf Amberloup, moest nog eens uitgedaagd worden, tesamen met het volledige gamma controleurs! Een serieuze streep door de kajak-rekening enerzijds, een opportuniteit anderzijds om vlak voor het afsluiten van het winter-derogatieseizoen nog eens plastic te water te laten.

Wat moeten we vooral onthouden :

-de Jules kwam, vaarde en overwon! Heel de Ourthe-vallei kon genieten van zijn Aaantwàààrpse grappen en grollen! “Ik vuul moa nog altijd daartig tussen m’n oere!” Wat een fenomeen toch!

-sommigen wisselen even snel van boot als ik van onderbroek!

-oeverondersteuner lijkt een knelpuntberoep te zijn!
Verscheidene clubs zijn blijkbaar op zoek naar wat voor EKC de normaalste zaak van de wereld is : gemotiveerde vrijwilligers die vrouw en haard achterlaten op een druilerige zondag, hartje winter, om een veelkleurig gezelschap rond te rijden in een ondergesneeuwd Ardennenlandschap, op zoek naar rivieren met een prikkelend debiet!

-het derde axioma van het kajakhandboek wordt weerom bevestigd : “Hoe onderkoelder de kajakomstandigheden, hoe hartelijker de après-kajak-gesprekken!”

-het derogatiestukje van de Westelijke Ourthe moet op de één of andere manier een mysterieus geheim verhullen, want zowel politie, als boswachters, als allerlei locals stelden alles in het werk dat binnen hun mogelijkheden lag om te verhinderen dat we te water gingen/verder vaarden! De uitbaatster van de camping-taverne bevestigde dat ze evenmin nog haar verhuurboten te water laat, omdat ze de laatste jaren veel “problemen” had!
We voelden ons zo’n beetje als in de film ‘EKC and the kayakkers of the last ark’!
To be continued….

Hopelijk kunnen we volgend weekeinde weer een gezonde, sportieve inspanning leveren, op één van onze Ardense beekjes.

Greetz, ikke