Middenloop van de Lesse, zondag 3 december 2017

Logistieke do-it-all’s : Guido en Ludo

Vaarders : EcoDirk, den Tiet, Sven

Waterstand : ongeveer 12 kubieke meter/sec (het maximum is 14 kubieke meter/sec)

Onze ‘Ardennen-Motivator’ liet er geen gras over groeien. Nauwelijks waren we fysiek en mentaal hersteld van een afvaart van Nisramont naar Maboge op de Ourthe, of hij verstuurde reeds een volgende aankondiging : hij achtte het onontbeerlijk om de middenloop van de Lesse nog eens te bevaren, en vermits hij op kajakgebied quasi alwetend is, wist hij reeds op donderdag haarfijn in te schatten dat tegen zondag de derogatiestukken het water aan de lippen zou staan.

Ondanks een soort van massa-hysterie die reeds begon tijdens de mosselsouper, doken er toch slechts 2 die-hards op ten huize van onze voorzitter, die zondagochtend om 08.15 uur : de Ardennen-Motivator himself, en de aftredende Ardennen-Promotor. Le roi est mort, vive le roi!! De derde vaarder, EcoDirk zou de beide vaarders vervoegen aan de Pont des Barbouillons.

Hoe meer we de start naderden, hoe meer de temperatuur onder nul dook, en hoe meer vlokken sneeuw uit een dichtbewolkte hemel vielen! Uiteindelijk moesten we de laatste 10km uiterst omzichtig rijden door een bijna feeëriek landschap. Bizar, om de één of andere reden kwamen we zo goed als geen verkeer tegen! Niemand moest blijkbaar naar de boulangerie die ochtend! We begrepen er niks van, onze chauffeur was er niet treurig om, want zodoende moest hij zich enkel concentreren op het vermijden van slippertjes.

DSC_2673

En weerom wordt een Kajak-Axioma bevestigd : ‘Het aantal vaarders is bijna steeds gelijk aan de temperatuur in graden Celcius.’ 3 vaarders, voor minus 3,5 graden Celcius, ça cloppe quoi! Een warme oproep dus om zo snel als mogelijk nog eens met een tiental EKC’ers aan de start te staan. Normaal gezien zouden we dan om en bij de 10 graden Celcius moeten registreren (*). Onze voorzitter had zich dermate professioneel voorbereid op koukleumerij langs de krijtlijn, dat hij zijn dikste sokken van onder zijn matras gehaald had, zonder er mee rekening te houden dat hij daardoor niet meer in zijn botten zou geraken. Mits wat inventief gewriemel was hij uiteindelijk klaar om zijn logistieke/coachende/fotograferende taak op zich te nemen. Wat een luxe toch, zo’n EKC-afvaart!

(klik op de foto en dan nogmaals klikken om te vergroten)

Na twee superleuke uurtjes op het water, werd één traditie ontkracht, een andere traditie werd bevestigd : we moesten niet ellendig lang zoeken naar een open café, en, we werden weerom hartverwarmend ontvangen in Villa Porcheressa. De waard, onze EcoDirk, trakteerde ons op warm en gekoeld vocht, vergezeld van heerlijke hapjes! Konden we toch maar elk weekeinde zo’n sportief-culinair uitstapje maken.

Sven

(*) zolang een axioma geen theorie is, kunnen er aanzienlijke afwijkingen zijn