Archive for November, 2014

Adidas Sickline 2014

Friday, November 21st, 2014

Woensdag 1 oktober vertrokken we met 4 richting Ötztal voor het jaarlijks WK extreme race, de Adidas Sickline. Ik en Arno namen deel, Bartje ging mee voor te varen en Jenny was er bij voor mooi beeldmateriaal te schieten. Enkele dagen daarvoor waren Bram en Axel al vertrokken. In totaal waren we dus met zen zessen. Een mooie Belgische delegatie.

Voor mij was het enkele jaren geleden dat ik mee deed aan de wedstrijd, dus het was even wennen voor te zien hoe goed de wedstrijd geëvolueerd is. Ook het deelnemers veld was heel wat uitgebreider. Laatste keer als dat ik er was had ik niet echt de beste voorbereiding gehad maar behaalde toch nog een mooie 53 ste plaats overall. Dit jaar werd al snel duidelijk dat met men, nog net iets slechtere voorbereiding, zo een resultaat niet haalbaar zou zijn.

Donderdag hebben we enkele malen gevaren om het korte maar zeer intensieve traject van 270 m in te studeren. Alle tijden liggen elk jaar zeer dicht bijeen dus komt het er op neer om de snelste en meest correcte lijn te vinden. Het traject bevindt zich op de Wellebrücke section, dit stuk staat geclassificeerd als V tot VI.

overzicht

Vrijdag was het dan de dag van de selecties. Met 116 deelnemers aan gingen deze van start. Iedereen moest 2 runs varen, deze tijden werden dan opgeteld. De beste 48 streden dan in een head to head race door tot er 15 mensen overschoten voor de super finale. Deze was dan live te volgen op verschillende media kanalen.

Dat het deelnemers veld dit jaar uitstekend was bleek aan onze resultaten, Zelfs Bram, Axel en Arno, die beter voorbereid waren als mezelf behaalde de selectie niet van de eerste 48. Dus dat betekende dat we zaterdag niet meer konden varen tijdens de finales.
Gelukkig vond vrijdag de befaamde ‘losers party’ plaats waar we onze resultaten konden verdrinken bij een goeie pint

Zaterdag was het nog volop spektakel tijdens de finales, waar de wereldtop op gebied van wildwater varen liet zien waar en welke lijnen wel degelijk de snelste waren.
Zaterdag avond was er de champions party, een mooie ontlading voor iedereen die maanden heeft toegeleefd naar dit event. Een echt goei ‘kajak feesje’ dat ons nog lang zal bij blijven !

Resultaat van de wedstrijd:
Bram Peeters 64ste
Axel Sleebus 80ste
Arno Deleye 93ste
Maarten Hofmans 109ste

Conclusie van de trip, volgend jaar toch maar weer een beetje trainen, of aanvaarden dat ik toch een jaartje ouder wordt en alles niet meer zo vanzelf gaat ;-)

Maarten

Met dank aan Jenny voor het mooie beeldmateriaal

Oostelijke Ourthe 16 november 2014

Sunday, November 16th, 2014

Kantje boordje waterstand doch ‘t water op: Sven, Jos, Dirk
Guido weerom bedankt voor de logistiek!

Wat Sven wist te onthouden:

*super logistiek
*wettelijk de randjes er af lopen
*2u15 voor 9km op de bovenloop
*Orval blijft een Trappist voor mensen met karakter
*mijn boot moet dringend getuned worden, want slapende benen na 10 minuten varen zijn niet normaal
*voor de Ourthes moet men ver rijden, om eerder plat te varen
*49cm is wettelijk minimum, mij lijkt 65cm een minimum om plastic-sparend te varen

Remember this!

Marathon International des Gorges de lʼArdèche 2014. Zondag 9 november 2014

Sunday, November 9th, 2014
Marathon International des Gorges de lʼArdèche 2014.
Zondag 9 november 2014
Enige EKC-deelnemer: Louis
Verslag door Louis
De kajaksport kent verschillende disciplines en vergeleken met de extreem wildwater
competitie waarover Maarten berichtte (zie verslag Adidas Sickline,november 2014),
bevindt het marathonvaren zich aan de andere kant van de schaal. Wat ze beide zeker
gemeen hebben is de geweldige ambiance.
Deze langere afstandkoersen of – tochten worden gevaren op wateren die variëren van zo
goed als stilstaand tot op flink stromende rivieren met heuse lichte wildwaterpassages. De
Ardèche in Zuid-Frankrijk hoort tot deze laatste categorie.
Op 11 november 1985 startte de eerste kajakmarathon van de Ardèche met 130
ingeschreven deelnemers, allen K1-vaarders. Het groeide uit tot een jaarlijks terugkerend
evenement dat stilaan meer en meer aan internationaal prestige won. Nu zijn er tussen de
1500 en 2000 deelnemers verdeeld over de verschillende categoriën. Dit jaar was editie
30 met 1583 deelnemers, goed voor 657 boten (omdat je K2ʼs, en andere types
méérpersoons boten hebt). De marathon is al verschillende keren afgelast geweest omdat
het waterpeil te hoog stond. De peilschaal in het dorp Salavas mag maximaal 80 cm
aangeven, en het was nipt. Zaterdag stond er nog meer dan 1 meter, en maandag
opnieuw. Zondag viel er tussen met 0,75 cm die later op de dag weer zou toenemen maar
dan zaten we al op het water. Veel water dus en sterke stroming. En dat verandert de aard
van de rivier aanzienlijk.
Het parcours zelf is gewoon prachtig: je passeert onder een natuurlijke rotsbrug van
ongeveer 60 meter hoog, de Pont dʼArc, en in de canyon vaar je tussen rotswanden die
300 meter boven je uit toreren. Omdat het gezamelijk starten van K1ʼs, K2ʼs, C9ʻs en
grotere en tragere kanoʼs voor de nodige botsingen, overvaringen en dergelijk zorgde
heeft men dit sinds 1998 gescheiden. De snellere boten starten één uur later dan de C9ʻs,
kanoʼs en dergelijke en bovendien een paar kilometer stroomopwaarts. Dit jaar vertrokken
de kanoʼs enzv. voor de Challenge om 10h00 vanaf Pont dʼArc om 27 km verder aan te
komen in het dorp Saint-Martin dʼArdèche. Het vertrek van de 30km lange Marathon was
om 11h00, een 300 meter stroomafwaarts de brug van het dorp Salavas. Het vermelden
meer dan waard is dat nabij de Pont dʼArc nog maar vrij recent, namelijk in 1994,
grottekeningen gevonden zijn die niet minder dan 36.000 jaar geleden gemaakt zijn. De
grot staat nu bekend onder de naam Grotte Chauvet, naar één van de herontdekkers.
In 2010 had ik al eens deelgenomen met een tienzit kano van de Kanoclub Lier. Ik
herinnerde me wel niet veel van de mogelijke passages, alleen dat er een paar heikele bij
waren. Daarenboven zat ik met een paar gekneusde ribben opgelopen door een valpartij
waar een uil iets mee te maken had (bij Richard en Lilian zal nu wel een belletje rinkelen).
Ik had besloten om niet met een snelle boot te varen, vooral omdat ik geen stukkken wou
en ook wat om de stabiliteit (hoe sneller de boot, hoe labieler). Het werd dus de Prijon
Canyon, een boot die tegen een stoot kan maar zeker niet snel is. Het probleem met zulk
een boot is dat je evenveel energie moet stoppen om hem op koers te houden dan in het
vooruit peddelen. Onze enthousiaste Ardennenpromotor Sven kan daar van meespreken
(zie het verslag Project zeehond, september 2014). Ik had een Wingpeddel (Epic) mee.
Je kan zo een marathon het best vergelijken met een populaire loopwedstrijd. Er zijn de
kampioenen die zich verder willen profileren en er zijn vaarders die het gewoon willen
beleven en onderweg zelfs stoppen voor de georganiseerde proviandering. Voor de start
van de K1ʼs enzv. waren er verschillende startlijnen. De eerste was voor de elite en
bestond voornamelijk uit de snelste boten en dat zijn de K2ʼs. Het ging hier over een 20 à
30 boten. Dan de wedstrijdboten, en hierna een lijn voor de plastieke boten, zeg maar de
amateurs. Daarin zat ik dus, achteraan, met mijn plastieke boot.
De start is al een belevenis op zich. “Nog 5 minuten” wordt er omgeroepen. Iedereen
ontspant zich nog even maar dan na amper 2 minuten wordt het sein gegeven. Verrassing
en verwarring alom. Het komt er nu vooral op aan om zo weinig mogelijk te botsen. Ik krijg
achteraan een ferme tik en mijn plastieke bootje draait al helemaal om. Ook opvallend is
hoe het water woelig wordt bij zo een massastart.
De Charlemagne is de eerste passage na een paar kilometer, dit is nog voor de startplaats
van de grotere boten. Een paar stevige golven later en we zijn erdoor. Hier dienen zich al
zwemmers aan. Met de plastieke boot maak ik me geen illussies voor een behoorlijke tijd,
dus rustig aan en vooral de goede lijn kiezen
Vlak na de proviandering die ik links laat liggen, komt een verradelijke passage: de
Gournier, ook kapmes geheten. Op de rotsen staan brandweerlui in duikerspak gereed om
zonodig bij te springen (letterlijk en figuurlijk) en na de passage patrouillert een
rubberboot. Het water doet er zeer raar met grote paddestoelen en onderstromingen. Ik
voel even de achterkant van de boot naar beneden getrokken worden maar dat kon
gecorrigeerd worden. Peddelen is de boodschap. Ik zie verschillende zwemmers voor mij
die zich aan hun boot vastklampen. Intussen vaar je tussen prachtige rotswanden. Waar
de rivier flinke meanders maakt krijg je dikwijls in de buitenbochten lichte versnellingen,
die je toch met de nodige concentratie moet benaderen. Een heel markante rotswand, de
Kathedraal, geeft aan dat ik al over de helft van het parcours moet zitten. Dan worden de
wanden lager, en kom je op het laatste rechte stuk. Ik merkte trouwens dat na een twee
uur mijn concentratie soms minder was zodat ik er bewust op moest letten.
Het einde is nu in zicht en nadert gestaag. Je denkt dan, oef, dat was het. Niets is minder
waar. Het venijn zit (ook) in de staart en hier is dat de aankomst. Je moet namelijk een
bocht van 360° graden maken tegen de stroom in. Er staat daar een struikje (eigenlijk raar
dat het daar op een 10 meter van de kant in het water staat, vermoedelijk is het daar
ondiep en droog bij zomerse waterstand) waarachter een sterke stroming en keerstroming
staat. Dit schept onstabiele situaties! En ja, ik lig er net niet in, zo verrast was ik. Dan is
het nog stevig stroomopwaarts doortrekken om over een miniem drempeltje te raken en
een 20 meter verder zit het erop.
Toen ik uit mijn boot stapte moest ik hem eerst leegmaken, er zat zeker 50 liter water in.
De beweging van die massa water kan een (mede)reden geweest zijn van de onstabiliteit
die ik op het laatst ondervond. Na de aankomst krijg je een etenspakket overhandigd met
daarin ondermeer lokale specialiteiten zoals een tube kastanjepasta. Onderweg had ik
regelmatig aan de waterpijp “gesabbeld”. Nu blijkt dat ik amper een halve liter gedronken
had. Het is niet gemakkelijk om te weten hoeveel je wel drinkt via een waterzakdarmpje.
Misschien toch nog de vrouwelijke fan (Edwig) vermelden die daar al enige tijd bij de
aankomst stond in de gietende regen zonder mogelijkheid om in een café te verpozen.
Misschien is het daardoor dat ik bijna ging zwemmen?
Mijn tijd was 2h30 voor de 30 km. Even de resultaten van enkele collegaʼs uit het Lierse:
Viktor Hofman: 1h51ʼ. Herman Van Dooren: 1h58ʼ. Bart Stienen: 1h44ʼ. De C10 met 7
bemanningsleden van de Kanoclub Lier: 1h44ʼ (Challenge: 27km).
De snelste tijd werd gehaald door een Spaanse K2 met 1h26ʼ43”. De eerste K1 was een
Sloveen met een chrono van 1h32ʼ54”.
De snelste tijd voor de Challenge werd gerealiseerd door een Franse K7 bemand door 7
broers met een tijd van 1h16ʼ58”.
Technische fiche:
Afstand Marathon: 30 km.
Afstand Challenge: 27 km.
Parcours Marathon: Salavas – Saint Martin dʼArdèche.
Parcours Challenge: Pont dʼArc – Saint Martin dʼArdèche.
Rivier met een aantal passages van II (en III) bij hoge waterstand.
info: http://marathon-ardeche.com/Présentation_de_lévénement.html
Websites met fotoʼs:
http://ventiler.overblog.com/2014/11/marathon-international-des-gorges-de-l-ardeche.html
Websites met filmpje:
http://www.ledauphine.com/ardeche/2014/11/09/le-marathon-des-gorges-de-l-ardechesous-
la-pluie
https://www.youtube.com/watch?v=puyv9RqCYjEnige EKC-deelnemer: Louis
De kajaksport kent verschillende disciplines en vergeleken met de extreem wildwater competitie waarover Maarten berichtte (zie verslag Adidas Sickline,november 2014), bevindt het marathonvaren zich aan de andere kant van de schaal. Wat ze beide zeker gemeen hebben is de geweldige ambiance.
Deze langere afstandkoersen of – tochten worden gevaren op wateren die variëren van zo goed als stilstaand tot op flink stromende rivieren met heuse lichte wildwaterpassages.
De Ardèche in Zuid-Frankrijk hoort tot deze laatste categorie.
Op 11 november 1985 startte de eerste kajakmarathon van de Ardèche met 130
ingeschreven deelnemers, allen K1-vaarders. Het groeide uit tot een jaarlijks terugkerend evenement dat stilaan meer en meer aan internationaal prestige won. Nu zijn er tussen de 1500 en 2000 deelnemers verdeeld over de verschillende categoriën.
Dit jaar was editie 30 met 1583 deelnemers, goed voor 657 boten (omdat je K2ʼs, en andere types méérpersoons boten hebt). De marathon is al verschillende keren afgelast geweest omdat het waterpeil te hoog stond. De peilschaal in het dorp Salavas mag maximaal 80 cm aangeven, en het was nipt. Zaterdag stond er nog meer dan 1 meter, en maandag opnieuw. Zondag viel er tussen met 0,75 cm die later op de dag weer zou toenemen maar dan zaten we al op het water. Veel water dus en sterke stroming. En dat verandert de aard van de rivier aanzienlijk.
Het parcours zelf is gewoon prachtig: je passeert onder een natuurlijke rotsbrug van
ongeveer 60 meter hoog, de Pont dʼArc, en in de canyon vaar je tussen rotswanden die 300 meter boven je uit toreren. Omdat het gezamelijk starten van K1ʼs, K2ʼs, C9ʻs en grotere en tragere kanoʼs voor de nodige botsingen, overvaringen en dergelijk zorgde heeft men dit sinds 1998 gescheiden. De snellere boten starten één uur later dan de C9ʻs, kanoʼs en dergelijke en bovendien een paar kilometer stroomopwaarts.
Dit jaar vertrokken de kanoʼs enzv. voor de Challenge om 10h00 vanaf Pont dʼArc om 27 km verder aan te komen in het dorp Saint-Martin dʼArdèche. Het vertrek van de 30km lange Marathon was om 11h00, een 300 meter stroomafwaarts de brug van het dorp Salavas.
Het vermelden meer dan waard is dat nabij de Pont dʼArc nog maar vrij recent, namelijk in 1994, grottekeningen gevonden zijn die niet minder dan 36.000 jaar geleden gemaakt zijn. De grot staat nu bekend onder de naam Grotte Chauvet, naar één van de herontdekkers.
In 2010 had ik al eens deelgenomen met een tienzit kano van de Kanoclub Lier. Ik
herinnerde me wel niet veel van de mogelijke passages, alleen dat er een paar heikele bij waren. Daarenboven zat ik met een paar gekneusde ribben opgelopen door een valpartij waar een uil iets mee te maken had (bij Richard en Lilian zal nu wel een belletje rinkelen). Ik had besloten om niet met een snelle boot te varen, vooral omdat ik geen stukkken wou en ook wat om de stabiliteit (hoe sneller de boot, hoe labieler). Het werd dus de Prijon Canyon, een boot die tegen een stoot kan maar zeker niet snel is. Het probleem met zulk een boot is dat je evenveel energie moet stoppen om hem op koers te houden dan in het vooruit peddelen.
Onze enthousiaste Ardennenpromotor Sven kan daar van meespreken
(zie het verslag Project zeehond, september 2014).
Ik had een Wingpeddel (Epic) mee. Je kan zo een marathon het best vergelijken met een populaire loopwedstrijd. Er zijn de kampioenen die zich verder willen profileren en er zijn vaarders die het gewoon willen beleven en onderweg zelfs stoppen voor de georganiseerde proviandering. Voor de start van de K1ʼs enzv. waren er verschillende startlijnen. De eerste was voor de elite en bestond voornamelijk uit de snelste boten en dat zijn de K2ʼs. Het ging hier over een 20 à
30 boten. Dan de wedstrijdboten, en hierna een lijn voor de plastieke boten, zeg maar de amateurs. Daarin zat ik dus, achteraan, met mijn plastieke boot.
De start is al een belevenis op zich. “Nog 5 minuten” wordt er omgeroepen. Iedereen ontspant zich nog even maar dan na amper 2 minuten wordt het sein gegeven. Verrassing en verwarring alom. Het komt er nu vooral op aan om zo weinig mogelijk te botsen. Ik krijg achteraan een ferme tik en mijn plastieke bootje draait al helemaal om. Ook opvallend is hoe het water woelig wordt bij zo een massastart.
De Charlemagne is de eerste passage na een paar kilometer, dit is nog voor de startplaats van de grotere boten. Een paar stevige golven later en we zijn erdoor. Hier dienen zich al zwemmers aan. Met de plastieke boot maak ik me geen illussies voor een behoorlijke tijd, dus rustig aan en vooral de goede lijn kiezen
Vlak na de proviandering die ik links laat liggen, komt een verradelijke passage: de
Gournier, ook kapmes geheten. Op de rotsen staan brandweerlui in duikerspak gereed om zonodig bij te springen (letterlijk en figuurlijk) en na de passage patrouillert een rubberboot. Het water doet er zeer raar met grote paddestoelen en onderstromingen. Ik voel even de achterkant van de boot naar beneden getrokken worden maar dat kon gecorrigeerd worden. Peddelen is de boodschap. Ik zie verschillende zwemmers voor mij die zich aan hun boot vastklampen.
Intussen vaar je tussen prachtige rotswanden. Waar de rivier flinke meanders maakt krijg je dikwijls in de buitenbochten lichte versnellingen,
die je toch met de nodige concentratie moet benaderen. Een heel markante rotswand, de Kathedraal, geeft aan dat ik al over de helft van het parcours moet zitten. Dan worden de wanden lager, en kom je op het laatste rechte stuk. Ik merkte trouwens dat na een twee uur mijn concentratie soms minder was zodat ik er bewust op moest letten.
Het einde is nu in zicht en nadert gestaag. Je denkt dan, oef, dat was het. Niets is minder waar. Het venijn zit (ook) in de staart en hier is dat de aankomst. Je moet namelijk een bocht van 360° graden maken tegen de stroom in. Er staat daar een struikje (eigenlijk raar dat het daar op een 10 meter van de kant in het water staat, vermoedelijk is het daar ondiep en droog bij zomerse waterstand) waarachter een sterke stroming en keerstroming staat. Dit schept onstabiele situaties! En ja, ik lig er net niet in, zo verrast was ik. Dan is het nog stevig stroomopwaarts doortrekken om over een miniem drempeltje te raken en een 20 meter verder zit het erop.
Toen ik uit mijn boot stapte moest ik hem eerst leegmaken, er zat zeker 50 liter water in. De beweging van die massa water kan een (mede)reden geweest zijn van de onstabiliteit die ik op het laatst ondervond. Na de aankomst krijg je een etenspakket overhandigd met daarin ondermeer lokale specialiteiten zoals een tube kastanjepasta. Onderweg had ik regelmatig aan de waterpijp “gesabbeld”. Nu blijkt dat ik amper een halve liter gedronken had. Het is niet gemakkelijk om te weten hoeveel je wel drinkt via een waterzakdarmpje.
Misschien toch nog de vrouwelijke fan (Edwig) vermelden die daar al enige tijd bij de aankomst stond in de gietende regen zonder mogelijkheid om in een café te verpozen. Misschien is het daardoor dat ik bijna ging zwemmen? Mijn tijd was 2h30 voor de 30 km. Even de resultaten van enkele collegaʼs uit het Lierse:
Viktor Hofman: 1h51ʼ. Herman Van Dooren: 1h58ʼ. Bart Stienen: 1h44ʼ.
De C10 met 7 bemanningsleden van de Kanoclub Lier: 1h44ʼ (Challenge: 27km).
De snelste tijd werd gehaald door een Spaanse K2 met 1h26ʼ43”. De eerste K1 was een Sloveen met een chrono van 1h32ʼ54”. De snelste tijd voor de Challenge werd gerealiseerd door een Franse K7 bemand door 7 broers met een tijd van 1h16ʼ58”.
Technische fiche:
Afstand Marathon: 30 km.
Afstand Challenge: 27 km.
Parcours Marathon: Salavas – Saint Martin dʼArdèche.
Parcours Challenge: Pont dʼArc – Saint Martin dʼArdèche.
Rivier met een aantal passages van II (en III) bij hoge waterstand.
info: http://marathon-ardeche.com/Présentation_de_lévénement.html
Websites met fotoʼs:
http://ventiler.overblog.com/2014/11/marathon-international-des-gorges-de-l-ardeche.html
Websites met filmpje:
http://www.ledauphine.com/ardeche/2014/11/09/le-marathon-des-gorges-de-l-ardechesous-
la-pluie
https://www.youtube.com/watch?v=puyv9RqCYjY