Archive for February, 2014

Westelijke Ourthe, 9 februari 2014

Monday, February 10th, 2014

Vaarders: Piet, Hans, Ria, Louis, Sven, Guido, Jos en (eco-)Dirk

Logistiek zonder muts: Ludo

Waterstand 58 cm (35 cm is het minimum)

foto’s van de dag, klik op de link west ourthe 140109

Vooraf de quote van de dag, alzo inspireerde ondergetekende op weg naar Ourthe-land: “als je in de spiegel lacht, dan lacht die terug”.
Of anders gezegd: als je vriendelijk bent jegens anderen, dan zijn die ook vriendelijk voor jou.
(Gepikt van de zéér gerespecteerde en beminde 14 th Dalai Lama)
Snel zou blijken aan de instap dat dit inderdaad een deugd is om te beoefenen, vanuit het hart en welgemeend.
(wollige praat hé)

Inderdaad. Ook deze keer ‘controle’ van onze vaar-fiat, niet door boswachters maar door de politie.
Er staat daar een verbodsbord voor kajakkers aan de instapbrug, begrijpelijk dat dit voor enige verwarring kan zorgen.
Wat uitleg, een glimlach van Ludo en enkele papieren verantwoordingsstukken later en we hadden de permissie om te water te gaan.
Nog maar net de politiecombi uit zicht of  een plaatselijk iemand die ons vroeg wat we op zijn terrein van plan waren (we hadden ons namelijk op een plekje aan het water gezet, weg van de baan, klaarblijkelijk privaat terrein). En ja, enige uitleg en vriendelijkheid maakte dat onze aanwezigheid, voor de brave man geen punt was tenminste als we ’t allemaal wat netjes hielden.

Kortom:

respecteer de minimumpeilen van onze wildbeken
zo nodig, leg je papieren voor en verduidelijk

maar vooral, wees goedgezind in het gemoed

En dan komt alles goed.

En zo, begon onze afvaart, met droog weer (ja, ja), met een zonnetje dat er wel even door wou komen,  en met een fris windje in de rug onder overheids en private belangtelling. En route!

De beek was, op sommige plaatsen tot over, de rand gevuld.

Enkele bochtstromingen en paddelslagen verder zag Piet een boomversperring om even op te verpozen.
Hij zag, kwam en overwon.
De rest baande zich, met een helpend handje van Louis, links een vaardoorgang.
Sven, steeds in voor iets verrassend, telde daar even de vissen maar eskimoteerde met zijn vingers in de neus ondanks hinderende paddelmoffen die hij nu toch wel eens wou uit proberen.

Verder geen hindernissen en in één ruk doorgevaren, ‘t water spoelde ons vlotjes voort,  tot aan de camping te Berguème.
Een korte lunchpauze aldaar: sommigen vinden dat leuk omdat ze het dan lekker koud krijgen, anderen omdat ze dan wat energie stockeren om er nog even tegen aan te kunnen gaan, nog anderen omdat hun blaas té vol is en lediging vergt en sommigen varen wel bij een fikse nicotineshot.
Bij the way, Sven die pakt sowieso tijdens de ganse rit regelmatig een knie, been strek pauze. Dat heeft iets met pezen, zenuwen en rug te maken. Een complex verhaal waarmee simpel gezegd wil zijn dat relatief jong geweld toch ook intern gehavend kan zijn.

Iedereen tevree terug ‘t water op, Lucky Ludo met gezelschap van (kleurrijke)Ria die er dan toch; de koude omhelzend, de brui aan gaf.
Gelukkig dat er ruim water stond want dit laatste stuk tot aan de uitstap is toch wel ferm breder en zou anders teveel weg hebben van een conditietraining.
Meer naar ‘t einde toe (k weet niet juist meer waar, maar ‘t was op ‘t water) kregen we nog een barrage op de menu die Piet in slow motion stijl tot op ‘t randje even verkende. Vlot te nemen in deze late middag zon.
Het zal zo rond drie uur geweest zijn dat we de oever met onze neopreen voetjes terug beroerden, en nog steeds geen sneeuwvlok of regendruppel gehad.

En dan de klus van de dag:  op zoek naar een café, niet simpel…een dorpje in de buurt helemaal rondgetoerd en dan uiteindelijk de N4 maar op om dan in Marche een stekje te spotten met een knapperend houtvuur.

Terug huiswaarts rijdend declareerde Guido, dat hij ‘goed zou slapen’ deze nacht. Ik kan dit voluit bevestigen.

(eco)Dirk