Archive for December, 2010

Kajak in de Duitse Eifel, op 13 en 14 november 2010

Tuesday, December 14th, 2010

 Toen Tim en ik elkaar eind september voor het eerst terug zagen in het zwembad van Lier, volstond één blik om te beseffen dat we nog eens dringend aan een leuke rivierafvaart toe waren. Twee maanden na onze fantastische Soca-perikelen, sloeg ‘het virus’ weer ongemeen hard toe.

 Na een beetje over- en weer ‘gemeel’ tussen Tim, Ward en ondergetekende, leek het weekeinde van 13 en 14 november het best te passen in éénieders overvolle agenda. Omdat ik eens per toeval op de prachtige site van de Nederlandse Kajak- en KanoClub ‘De Batavier’ uit Nijmegen was terechtgekomen, stelde ik voor om naar onze oosterburen uit te wijken. Onze waterminnende noorderburen hadden dit ‘kajakparadijsje’ noodgedwongen gezocht en gevonden, nadat ze zich zowat uit Belgie weggepest voelden door een overdosis aan weinig transparante en soms onlogische wetgeving à la Belge! Mijn vrouw, ‘eine Ossi’ pur sang, kon dit alleen maar toejuichen. Wat er ook van weze, we wilden ons wel eens laten verrassen op luttle 2 uur rijden van Antwerpen, in de driehoek Gerolstein-Wittlich-Trier.

 Op 1 november bekroop ons een ongemakkelijk gevoel. De peilschalen gaven gemiddeld slechts 12 à 20cm aan in de verschillende waterlopen. Kajaks worden dan eigenlijk ridicuul, een degelijk paar visserslazen lijken dan meer gepast. Kein Glück aber, vissen is meestal verboden op de bevaarbare trajecten! Hhhhmmmm, klinkt als een mooie droom in de meeste kajakoren. Een beetje meer water zou echter wel wenselijk zijn, zeker als je weet dat 60cm het minimum is! We begonnen al verschillende plan B’s uit te werken; kajak in het Saarland, brandingvaren in Domburg, Saint Pierre de Boeuf, niet kajakken en bij de gezinnetjes blijven,…

 Toen we op maandag 8 november de koppen bijéénstaken, vielen de eerste schuchtere druppeltjes regen, en schatten we onze kansen om te kunnen varen in op 51%. Eén minpuntje, de vooruitzichten werden hoe langer hoe stormachtiger, met rukwinden tot 6 à 7 Beaufort. De regen viel er ondertussen met bakken uit. Wow, misschien toch nog maar eens naar het zwembad gaan om die eskimo-rol verder te verfijnen…..je weet maar nooit. Op vrijdagavond gaf de peilschaal Lieser-Plein 90 cm aan, volgens de Nederlandse site een ‘prima waterstand voor een leuk dagje kajak.’ Nou, hop met de geit.

 Na een bewogen rit in de plensende regen, rukwinden die onze boten van het dak wilden sleuren, een spectaculair ongeluk op de autostrade vlak voor onze neus, bleek bij aankomst te Landkern de Ferienwohnung echt wel een schot in de roos. Zeer ruim, vriendelijke eigenaars, meer dan volledig ingericht, droogruimte,…., voor slechts 30 euro per persoon voor het volledige weekeinde. Wunderschön!

 Op zaterdag 13 november besloten we van wal te steken met de rivier de Lieser, zo’n beetje de klassieker van de regio. De benedenloop kreeg de classificatie 2+, met een stuk van 400m klasse 3, vlak voor een oude molen, annexe Bierstube. Vermits we slechts 1 auto hadden, moest de pendel per mountain-bike gebeuren, nog steeds in de gutsende regen. Boomversperringen, een pittig debiet, voorbijstromende bomen (!), overspoelde keerwaters,….maakten er een geweldige afvaart van. Gezien de snelheid van het stromende water, twijfelden we op sommige stukken wel over de rivierclassificatie. Het stuk klasse III, hebben we omgedragen, want vanop de heuvels gezien, leek het alsof je een minstens een kettingzaag, een drijvende bulldozer en een enorme longinhoud nodig had om je een weg te banen tussen, over en onder de bomen, rotsen, afval, …

 Na 5uur vechten tegen dolgedraaide natuurelementen, konden we moe gestreden maar meer dan voldaan de peddel in de ring gooien. Apero, apero, apero, een overheerlijke maaltijd in unsere gemütliche Ferienwohnung, onderhoud materiaal,…kortom, de dag was weeral veel te kort. Onze Ferienwhohnung was eigendom van een Duitser die een Hollandse schone naar de Eifel gesleept had. Ze waren zelfs zo vriendelijk hun persoonlijke pc ter beschikking te stellen, omdat we toch wel eens wilden weten wat ondertussen de exacte waterstand was. 186 cm, gaf peilschaal Lieser-Plein aan! Vandaar dat we op sommige stukken door de sloot ‘spoten’. Om terug een beetje vertrouwen te winnen, en omdat het niet ophield met regenen, overwogen we om de dag nadien een stukje Kyll af te varen (WW 1+). Ook hier was de waterstand indrukwekkend, namelijk 210 cm (minimum moet er 65cm zijn).

 Na een weldadige nachtrust, op tijd uit de veren op zondag 14 november, want ’s avonds verwachtten onze families ons op tijd terug thuis. Uit de vele sms’jes bleek toch wel dat ze zich een beetje ongerust maakten, gezien de dramatische feiten die zich afspeelden in het Denderbekken (waarvan wij niets wisten). De Kyll dus, ongeveer 17 km afvaart, van Birresborn tot Zendscheid, in een brede vallei. Een paar schuifjes, veel takken door het waanzinnig hoge waterpeil, prikkeldraad, golven, toffe lokaties voor ongebruikelijke foto’s,….en last but not least, een stralend zonnetje! Eén ding stond als een paal boven water, de dag kon niet meer stuk. Zowel aan het vertrek als aan de aankomst stonden laaiend enthousiaste Duitsers van alle leeftijden…..wat een verschil met onze norse Ardeense landgenoten. Na plusminus 2 uur was ons ‘ritje’ al voorbij!

 Tim en ik hebben nog het allerlaatste stuk van de Lieser onder ons getweetjes gevaren, kwestie van de armen volledig uit te putten. De peilschaal stond 30cm lager, wat volgens de lokalen een zelden geziene hoge waterstand is. Wij vonden in alle geval dat deze 45minuten afvaart dicht in de buurt kwamen van het ultieme genot.

 Omstreeks 19uur waren we al thuis, fysiek leeg, maar de mentale vaatjes waren weeral bijgevuld om de harde werkweek op positieve wijze het hoofd te kunnen bieden. Ons zien ze zeker en vast nog terug in dit mooie hoekje van Duitsland.

 Sven